چه تلخ است روابطمان این روزها که چیزی نیست جز حسابگری:
مجلس عروسی یکی از بزرگان بود و ملا نصرالدین را نیز دعوت کرده
بودند. وقتی می‌خواست وارد شود، در مقابل او دو درب وجود داشت با اعلانی
بدین مضمون: از این درب عروس و داماد وارد می‌شوند و از درب دیگر دعوت
شدگان. ملا از درب دعوت شدگان وارد شد. در انجا هم دو درب وجود داشت و
اعلانی دیگر: از این درب دعوت شدگانی وارد می‌شوند که هدیه آورده‌اند و
از درب
>دیگر دعوت شدگانی که هدیه نیاورده‌اند. ملا
 طبعا از درب دومی وارد شد. ناگهان خود را در کوچه دید، همان جایی که وارد شده بود.
این داستان حکایت زندگی ماست. کسانی را به زندگی‌مان دعوت می‌کنیم
(رابطه‌هایی را آغاز می‌کنیم) اما وقتی متوجه    می‌شویم از آنها چیزی
عایدمان نمی‌شود، رابطه
را قطع و افراد را به حال خودشان رها می‌کنیم.
روابط عاطفی ما چیزی بیشتر از الگوی حاکم بر مناسبات تجاری و اقتصادی نیست.
عشق بر مبنای ترس و ضعف محاسبه‌گر است. اگر محبتی مي‌کنیم توقع جبران
داریم. دوست داشتن‌های ما قید و شرط و تبصره دارد. حساب و کتاب دارد. اگر
کسی را دوست داریم
به خاطر این است که لیوان
 نیازمان پر شود. اگر رابطه‌ای سود‌آور نباشد آن را ادامه نمي‌دهیم.
چه ستمگر است انکه از جیبش به تو می‌بخشد، تا از قلب تو چیزی بگیرد.
 نیازمان پر شود .اگر رابطه ای سود آور نباشد آن را ادامه نمی دهیم.
چه ستمگر است انکه از جیبش به تو می بخشد،تا از قلب تو چیزی بگیرد